ژوزه مورینیو پیش از تقابل دوباره با رم، از پیوند ویژه‌اش با هواداران جالوروسی و روزهایی گفت که به گفته خودش پس از فینال بوداپست، دیگر چیزی از او باقی نمانده بود.
ژوزه مورینیو در آستانه بازگشت به ورزشگاه المپیکو برای رویارویی با رم، درباره رابطه عاطفی‌اش با این باشگاه، روز اخراجش، مقایسه با فرانچسکو توتی، بازگشت به رئال مادرید، پرونده منچسترسیتی و ماجرای داوری‌ها صحبت کرد.
مورینیو درباره رابطه‌اش با رم گفت: «هیچ‌وقت حرفی علیه رم یا مالکان این باشگاه نزده‌ام و نخواهم زد. وقتی می‌روم، با ذهنی آسوده می‌روم و با این احساس که رم همیشه خانه من خواهد بود. یک اظهارنظر منفی داشتم که بابت آن از تیاگو پینتو عذرخواهی کردم. با ذهنی آسوده می‌روم. شاید گاهی این‌طور به نظر نرسد، اما در روابط انسانی و در داخل باشگاه، من آدم بسیار مؤدبی هستم. همیشه با رابطه‌ای خوب می‌روم و با این احساس که رم همیشه خانه من خواهد بود، حتی اگر دیگر خانه من نباشد. بازگشت به مادرید هم یعنی بازگشت به خانه. من سه سال اینجا بودم که قطعاً ارزش ۳۰ سال را داشت، چون دوره‌ای بسیار، بسیار خاص بود. به خاطر پیوند عاطفی‌ای که با این باشگاه داشتم، به خانه برگشتم.»
او ادامه داد: «فکر می‌کنم پیوند میان من و هواداران رم از اینجا شکل گرفت که آنها فهمیدند من هیچ‌وقت نگران خودم، تصویرم یا روابط شخصی‌ام نبودم؛ نه رابطه‌ام با مالکان باشگاه، نه رابطه‌ام با سیاست فوتبال ایتالیا و حتی نه رابطه‌ام با شما خبرنگاران. خودت می‌دانی که این درست است (خطاب به ایوان زاتزارونی، سردبیر کوریره دلو اسپورت). احتمالاً تو یکی از دو یا سه خبرنگاری هستی که با آنها رابطه دارم. من چهار سال و نیم در ایتالیا بودم. آنها فهمیدند که برای من فقط رم و هواداران رم اهمیت داشتند. برای آنها جنگیدم و همه چیزم را دادم. ما در یک رقابت قهرمان شدیم که شاید برای باشگاهی که عادت به قهرمانی‌های زیاد دارد، اهمیت کمتری داشته باشد، اما برای تیم و باشگاهی که زیاد قهرمان نمی‌شود، اهمیت بسیار زیادی دارد.»
سرمربی پرتغالی درباره جامی که رم با او به دست آورد، اظهار داشت: «یک روز یکی از دوستان ایجنت من به تریگوریا رفت و عکسی از ورودی آنجا برایم فرستاد. آن جام هنوز آنجاست و تنها جامی است که آنجا قرار دارد. همان جامی است که در ورودی زمین تمرینی قرار گرفته است. این پیوند همچنین از عشق آنها به باشگاه می‌آید؛ چیزی که نمی‌تواند شما را تحت تأثیر قرار ندهد. آنها فهمیدند که من همه چیزم را دادم. اشتباه کردم، تصمیمات نادرستی گرفتم، بازی‌هایی را باختم، اما آنها همیشه فهمیدند که برایشان جنگیدم.»
مورینیو سپس به فینال لیگ کنفرانس اروپا در بوداپست و اتفاقات پس از آن اشاره کرد: «فینال بوداپست اوج این ارتباط بود. فینال تمام شد، به تعطیلات رفتیم و وقتی برگشتم، دیگر مُرده بودم. به خاطر یوفا مُرده برگشتم؛ یوفا مرا به خاطر چیزی مجازات کرد که مسئولش نبودم. اتفاقی که در فرودگاه افتاد، مسئولیت من نبود. مسئولیت من توهین به داور در پارکینگ بود و بابت آن باید مجازات می‌شدم. اما نباید بابت اتفاقی که در فرودگاه افتاد مجازات می‌شدم، چون تقصیر من نبود. با این حال، بابت آن هم هزینه دادم.»
او افزود: «بابت رابطه‌ام با مالکان باشگاه هم هزینه دادم؛ آنها درباره اتفاقات فینال، دیدگاه و رویکرد متفاوتی نسبت به من داشتند. من در حالی برگشتم که دیگر مُرده بودم. چند ماه بعد هم از باشگاه جدا شدم.»
مورینیو در پاسخ به مقایسه خودش با فرانچسکو توتی گفت: «فرانچسکو دست‌نیافتنی است. من حتی ذره‌ای خودم را نزدیک به او نمی‌بینم و احساس نمی‌کنم در قلب هواداران در رتبه دوم قرار داشته باشم. رم تاریخ فوق‌العاده‌ای دارد، حتی اگر فقط چند مقطع پرافتخار را تجربه کرده باشد. بازیکنان کاملاً تاریخی‌ای در این باشگاه حضور داشته‌اند. یکی بلافاصله به ذهنم می‌رسد: برونو کونتی، چون من عاشق او هستم. من فقط کسی بودم که آنجا حضور داشت، همه چیزش را داد و مردم این را درک کردند. همان‌طور که قبل‌تر به تو گفتم، فینال بوداپست، بیشتر از فینالی که در آن قهرمان شدیم، احساس آنها نسبت به من را به‌وضوح نشان می‌دهد.»
او درباره بازگشت به المپیکو نیز گفت: «انتظار بنر و پرچم ندارم. هیچ انتظاری ندارم. انتظار احترام دارم. هنوز خودم را برای آن مسابقه آماده نکرده‌ام؛ نه از دیدگاه مربی‌ای که باید برای یک بازی مهم آماده شود و نه از دیدگاه مردی که قرار است به خانه برگردد. هنوز به آن فکر نکرده‌ام. باید از خودم محافظت کنم و محافظت از خودم یعنی اینکه به بهترین شکل ممکن آماده شوم تا کارم را به‌خوبی انجام دهم. برای اینکه کارم را خوب انجام بدهم، باید روی همین موضوع تمرکز کنم و سعی کنم فراموش کنم کجا هستم و مقابل چه تیمی بازی می‌کنم.»
مورینیو ادامه داد: «این اتفاق هیچ‌وقت برایم در مورد رم رخ نداده بود، اما چند ماه پیش هنگام بازگشت به اینتر و همچنین زمانی که به چلسی برگشتم، چنین شرایطی را تجربه کردم. بارها این اتفاق برایم افتاده، اما باید بگویم رم متفاوت است. برای نخستین بار باید از آن مسیری عبور کنم که به ورزشگاه می‌رسد؛ وقتی وارد محدوده زمین‌های تنیس می‌شوید، آن فضای فوق‌العاده را می‌بینید. باید خودم را آماده کنم، چون اولین بار است که به آنجا می‌روم بدون اینکه آن شور و اشتیاق زیبا و باورنکردنی هواداران رم را در کنار خودم داشته باشم.»
سرمربی پرتغالی تأکید کرد: «همچنین باید بازیکنانم را آماده کنم، چون تجربه چنین مسابقه‌ای متفاوت است. البته آنها فوتبالیست‌های سطح بالایی هستند که به حضور در نیمه‌نهایی و فینال جام جهانی و فینال لیگ قهرمانان اروپا عادت دارند. اما می‌خواهم آنها را برای تجربه این زیبایی از سمت دیگر آماده کنم. حتی به‌عنوان بازیکن حریف، بازی کردن در آنجا فوق‌العاده زیباست.»
مورینیو درباره رابطه‌اش با خانواده فریدکین نیز گفت: «من هیچ‌وقت به‌صورت عمومی درباره رابطه‌ام با فریدکین‌ها صحبت نکرده‌ام. اگر حالا که به رم برمی‌گردم، آنها را قبل یا بعد از بازی در راهرو ببینم، بدون هیچ مشکلی به آنها سلام می‌کنم. در تاریخ من با رم، در روز فینال اخراج شدم. روز فینال بوداپست، همان روزی بود که اخراج شدم. بعد از آن، خاطرات و تاریخی وجود دارد که با هم تجربه کرده‌اید و فراموشش نمی‌کنید. اما این چیزی نیست که مرا عذاب بدهد.»
مورینیو درباره بازگشت به رئال مادرید نیز اظهار داشت: «شایعات زمانی شروع شدند که اصلاً هیچ تماسی وجود نداشت. من در بنفیکا بودم و خوشحال بودم. بنفیکا برای من باشگاهی خاص است. تنها ۱۰ دقیقه با خانه فاصله داشتم؛ اتفاقی که در ۲۰ سال گذشته برایم رخ نداده بود. باشگاهی بود که نیاز داشت یک قدم رو به جلو بردارد و من فکر می‌کردم با قرارداد سه‌ساله‌ام در آنجا خواهم ماند. بعد شایعات شروع شدند. این شایعات من را غافلگیر کردند. با خودم گفتم: اینها فقط شایعه هستند. رئال مادرید در میانه فصل مربی‌اش را تغییر داده بود و بعد آربلوا آمد. شرایط و نتایج فوق‌العاده نبودند. شایعات شروع شدند، اما هیچ‌کس با من صحبت نکرده بود.»
او افزود: «رابطه من با رئال مادرید ۱۳ سال است که ادامه دارد. از زمانی که آنجا را ترک کردم، همیشه با هم در ارتباط بوده‌ایم؛ دوست و نزدیک به هم هستیم. چیزی برای پنهان کردن وجود نداشت.»
مورینیو در واکنش به پرونده منچسترسیتی با لحنی شوخ گفت: «ترجیح می‌دهم کمی به این موضوع بخندم. فکر می‌کنم در نهایت به نتیجه خواهیم رسید، اما ما دو نفر که حدود ۶۰ سال داریم، باید خوش‌شانس باشیم که وقتی حکم نهایی صادر می‌شود، هنوز زنده باشیم و اینجا حضور داشته باشیم. حالا یک رأی صادر می‌شود، بعد درخواست تجدیدنظر و… من آن زمان ۸۰ ساله خواهم بود.»
او در پایان درباره مشکلات داوری و پرونده‌هایی که در دوران حضورش در باشگاه‌های مختلف تجربه کرده، گفت: «فکر نمی‌کنم مشکل من باشم. فکر می‌کنم این بدشانسی‌ای است که به زمان حضور من در یک باشگاه خاص مربوط می‌شود. اینجا، در رئال مادرید، سال‌های مهم پرونده نگریرا را تجربه کردم. هیچ‌کس از آن خبر نداشت، اما ما آن سال‌ها را زندگی کردیم و تاوانش را دادیم. حالا همه از آن باخبر هستند. بعد در ترکیه هم رسوایی بزرگی رخ داد. بارها خودم را در شرایطی دیده‌ام که مجبور بوده‌ام چنین موقعیت‌هایی را تجربه کنم.»
همچنین بخوانید: دو اسطوره، دو پایان متفاوت؛ خداحافظی باشکوه لیونل مسی در مقابل بحران ملیِ کریستیانو رونالدو
-
نماینده سابق مجلس: تراکتور را من هدیه دادم به زنوزی/ نیمه‌شب زنگ زدم گفتم سردار تیم رو بده به یک انقلابی +ویدیو
-
حمله آتشین دبیر به فدراسیون فوتبال: به کسی ربط ندارد درباره فوتبال حرف می‌زنم/ دومیِ جهان برای من باخت است اما برای آنها جزو ۵تای آسیا بودن آرزوست!
-
قابل توجه رونالدوفن‌ها در تیم ملی؛ کاش در عذرخواهی و درخواست برخورد و جریمه هم از CR7 الگوبرداری کنید!
-
کنایه سنگین نکونام به قلعه‌نویی/ سرمربی تراکتور: لیگ ما ۱۸ تیم با ۱۸ وینگر دارد!
-
ویدیو| اقدام خیرخواهانه علی دایی و همسرش؛ پیراهن شهریار ایران حراج شد
-
کامنت عجیب یاسر آسانی درباره همسرش؛ عشق واقعی فقط استقلال و آبی! +عکس