آیتالله جوادی آملی با اشاره به تفاوت میان «بردگی ظاهری» و «بردگی باطنی» تأکید کرد که اسارت انسان تنها به سلطه استعمار و استبداد قدرتها محدود نمیشود، بلکه هوسها و خواهشهای نفسانی نیز میتوانند انسان را از درون به بند بکشند؛ به گفته وی، «حرص و طمع» از مهمترین جلوههای این بردگی است و انسان پیش از تلاش برای آزادی دیگران، باید خود را از این اسارت درونی رها کند.
به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، انسان ممکن است در ظاهر گرفتار بردگی و سلطه استعمار و استبداد قدرتهای شرق و غرب باشد، اما نوع دیگری از اسارت وجود دارد که خطرناکتر است؛ «بردگی باطنی» که ریشه در هوسها و خواهشهای نفسانی دارد و انسان را از درون به بند میکشد.
بردگی واقعی زمانی است که انسان اسیر حرص و طمع شود. کسی که خود در بند خواستههای نفسانی گرفتار است، پیش از آنکه بخواهد دیگران را آزاد کند، باید از اسارت درونی خویش رها شود؛ زیرا پاسداری از آزادی و کرامت حقیقی در جامعه، از آزادی انسان در درون خود آغاز میشود.[آیتالله جوادی آملی؛ ۱۴۰۴/۰۷/۰۲]
منبع:ایکنا
کد مطلب 2276918
-
فتوتیتر | خطرناکتر از بردگی؛ اسارت در بند حرص و هوس
-
پشت پرده گسترش رهبانیت چیست؟ وقتی یأس و شکست، انسان را از جامعه دور میکند
-
چرا پیامبر(ص) ازدواج را «نصف دین» دانست؟ راز نگاه متفاوت اسلام به زن و مرد
-
ثواب برای کشتن مورچه؟ روایت عجیب متون زرتشتی از «خرفستران» و مجازاتهای هزاران تازیانهای
-
چه کسانی به سعادت آخرت میرسند؟ هشدار قرآن درباره میل پنهان به برتریجویی